یک شروع واقعی...

        ای در طنین نبض تو اهنگ قلب من

                                  ای بوی هر چه گل نفس اشنای تو

                                                           بوی بهشت میشنوم از صدای تو....

صبح دیروز با تکون های علی بیدار شدم .سریع ارایش کردم تمام لحظات به یاد محیا بودم که صبح روز انتقالش خط چشم نازکی کشید و روسری صورتی روزهای عقدشو سرش کرد و با هزار امید و ارزو رفت....

منم مثه اون خط چشم کشیدم و اومدیم بیرون با دو تا از دوستای علی راهی ساری شدیم.قرار بود همزمان سه تا کار انجام شه اولیش این بود که علی با دوستاش برن واسه یکی از اونا که میخواست کارمند شه ضمانت کنن.دومی این بود که من برم سرپرستی اداره کل بانک در رابطه با انتقالی علی صحبت کنم.سومی و مهمترینش این که من و علی طی وقتی که دو هفته پیش گرفتم باید 9 صبح مرکز ناباروری حضرت مریم میبودیم.

القصه ی سری کارای دوست علی انجام شد ما به بهانه اداره کل رفتیم مرکز ناباروری اصلا ی جور خاصی بودم.ی حس ناشناخته  ی استرس یواش و کمرنگ باهام بود که سعی میکردم پنهانش کنم.مسئول پذیرش خیلی گرم و صمیمی بود و با لحن ملایمش ارامشی به ادم میداد.ی دیوار اتاق پر بود از عکس و تابلوهای تقدیر و تشکر بچه هایی که تو این مرکز واسه اومدنشون تلاش شد و اومدن تا زندگی بابا ماماناشونو ی تکون اساسی بدن .دیدن اون عکسا حس خوب اونجا بود و اینکه شاید عکس بعدی مال بچه ما باشه.علی میگفت اینجا میشه بچه ها دوقلو باشن دیگه.گفتم اره میشه ولی باید دید درمانمون به کجا میرسه.شاید مثه نسرین دوستم که مابین دوره درمان به طور طبیعی باردار شد واسه ما هم این اتفاق بیفته.

ما سومین زوج بودیم و بعد ما هم سه زوج دیگه هم اومدن.یعنی تو دو سه ساعتی که اونجا بودیم 6 زوج نابارور.چه امار نگران کننده ای....توی نگاه همشون همون استرس و نگرانی یواشکی دیده میشد.تو دلم گفتم چه جالب میشه ما که شروع درمانمون با همه و مطمئنا باز هم همو میبینیم  اخر کار نتیجمونو به بغل بگیریم و با هم دوست باشیم.

بالاخره نوبتمون شد رفتیم بخش مشاوره که اول به ما ی فرم دادن که بخونیم که در واقع رضایتنامه بود که ما با مسئولیت خودمون تمام شرایطو پذیرفتیم و بعد امضا برامون تشکیل پرونده دادن.تو ی قسمت نوشته بود که علت مراجعه من از نوشتن کلمه ناباروری طفره میرفتم با خودم و از خانوم مشاور پرسیدم چی بنویسم و اونم اروم گفت ناباروری.....کلی در رابطه با نحوه درمان صحبت کرد و ازمون درباره درمان هایی که تا به حال انجام شده پرسید و بهمون گفت که طول دوره درمان سه ماهه.بعد شرایط ازمایشات بهمون گفت که علی باید دو مرحله ازمایش اسپرم بده که به علت وضعیت شغلیش(تمام مراحل صبحا انجام میشه و علی باید مرخصی بگیره) قرار بود اگه شرایطشو داریم ازش اورژانسی ازمایش بگیرن که ما نداشتیم.و دفعات مراجعه من هم هفت هشت باری هست و علی هم ی دو سه بار دیگه باید بره.واسه دوشنبه بعد یعنی 19 خرداد بهمون نوبت برای ازمایش دادن و ما اومدیم.

علی منو سرپرستی پیاده کرد و خودش رفت دنبال کار دوستاش.منم رفتم دفتر اقای مدیر کل و کلی از شرایط گفتم و حالا قرار شد ی کم ویژه نگاهی به علی بندازن که البته من چشم اب نمیخوره.

خلاصه کارامون تموم شد و اومدیم امل...دلم میخواد هرچه سریعتر شروع کنیم.به اندازه کافی دیر شده ولی مطمئنم که حتما خیر ما در این بوده....

خدای عزیزم بابت هر تاخیری که برامون رقم زدی به هر علتی که از درکش عاجزیم شکرت.بابت همه همراهیهات ازت ممنونیم.از اینکه هستی لبریز ارامشم.بابت این ارامش شکرت........

کمکمون کن تا هیچوقت ناامید نشیم از بیکران لطفت.....